ISALA

29-01-20

Daar lig je dan, klein mensje…

Gisteren zat je nog in mama’s buik. Het was al wel tijd om eruit te komen vond je mama, maar jij hebt daar lekker gezeten tot bijna 41 weken zwangerschap. Vannacht ben je geboren bij ons in het ziekenhuis en behoorlijk onverwacht kwam je bleek, slap en niet ademend ter wereld. Je werd meteen op een opvangtafel gelegd en de kinderarts was er snel. Deze begon je te beademen en al snel bleek dat je niet zomaar ’op gang’ kwam. De neonatoloog kwam erbij en je hebt een tube gekregen waar je goed door beademd kan worden. Papa heeft alles gezien. Mama hoorde alles van een afstandje. Je bent overgebracht naar de NICU. De neonatoloog deed wat tests en besloot dat je, omdat er kans is op weefselversterf na zo’n periode zuurstoftekort, 72 uur gekoeld gaat worden. Dit betekent dat je dan met behulp van een pakje (waar water doorheen stroomt) dat je temperatuur reguleert, wordt afgekoeld tot 33,5 C. Zo snel mogelijk heb je lange infuuslijnen gekregen via je navel (zowel veneus als arterieel) en daarna is de koelprocedure gestart.

Ik begon mijn dienst om half acht en toen was je eigenlijk net geïnstalleerd. In een oogopslag zie ik dat je bloeddruk wel wat laag is. En verder lig je er stilletjes en bleek bij. Ik heb de overdracht van de nacht van mijn collega gekregen. Ze is moe. Logisch. Maar ook wel blij dat alles vlot en binnen de tijd (de richtlijn is binnen 6 uur starten met koelen) verlopen is.

Ze mag nu lekker gaan slapen.

Ik controleer het plekje waar je ligt, de infusen en de beademingsvoorwaarden. Dit klopt allemaal. Ondertussen blijft je bloeddruk laag. Ik schiet de dienstdoende verpleegkundig specialist nog even aan voor deze naar de overdracht van de artsen gaat en ik mag een tweede infuus voor vulling van je bloedvaten klaarmaken en geven. Dat geeft even ruimte, omdat je bloeddruk dan even acceptabel blijft. Als dat aanhangt neem ik gauw de bloedafname af, zodat de mensen van het laboratorium die nog op de afdeling lopen voor de ochtendronde dit mee kunnen nemen.  Het is inmiddels ruim na achten. Je ouders zullen zo wel komen want ze hebben hun meisje nog niet gezien nadat je uit de verloskamer meegenomen bent. Ik heb ook even tijd om eens echt naar je te kijken. Je bent een prachtig meisje en je hebt een mooie naam gekregen: Roos. Ik vind het wel een naam vol belofte…

Ik hoop je vandaag een beetje rust te kunnen geven, maar meestal gaat dat op zo’n eerste dag nog niet zo goed. Je laat af en toe ook wat subtiele bijzondere bewegingen zien. Heb je toch stiekem stuipjes? Ik zie op de monitor die je hersenfunctie bewaakt niets afwijkends, maar vertrouw het ook niet helemaal. Ik blijf maar een beetje bij je in de buurt om je goed te kunnen observeren. Inmiddels heb ik een collega gevraagd om medicatie klaar te maken die je moet gaan krijgen in verband met je lage bloeddruk, want papa en mama komen met heel gespannen gezichten binnen dus als zij dat doet, kan ik hen opvangen en begeleiden. Opa en oma staan op de gang te wachten. Ik laat papa en mama eerst maar eens naar je kijken. Al snel komen de eerste vragen. “Hoe gaat het?” Dat kan ik niet in twee woorden vertellen, dus ik probeer bij het begin te beginnen. "Het ziet er voor jullie misschien heel onnatuurlijk uit en dat begrijp ik, maar op deze manier heeft Roos de beste kansen. Kansen om gezond op te groeien met zo min mogelijk schade in haar brein. De behandeling zorgt er wel voor dat we haar aan verschillende kanten moeten ondersteunen: Haar ademhaling, haar bloeddruk en haar voeding zijn niet stabiel. Dat is wel de essentie van intensieve zorg… dat we zoveel mogelijk monitoren en bijsturen waar nodig. Op dit moment heeft Roos dat wel op verschillende vlakken nodig. Maar we zien geen onverwachte problemen, dus dat is fijn. Jullie mogen haar aanraken en laten weten dat je bij haar bent." Voorzichtig steekt mama haar hand uit om je te voelen. Het is zo onnatuurlijk allemaal. Je voelt wat koud aan. Van nature zou mama je graag op willen pakken om je op te warmen, maar het is nu net de bedoeling dat je afgekoeld blijft. We gaan natuurlijk in de komende uren/dagen een mogelijkheid zoeken zodat je toch even bij hen kan liggen in je koelpakje, maar op dit moment ben je daar nog te instabiel voor. Ik vraag of papa en mama op dit moment vragen hebben of dat ze je even aan opa en oma willen laten zien. Dat laatste willen ze wel. Als opa en oma binnenkomen laat ik jullie even samen en werk ik snel je dossier bij met de dingen die ik deze morgen al bij je heb gedaan...

Zo kan ik natuurlijk nog heel veel meer vertellen… maar misschien kun je je er als lezer ook een voorstelling bij maken. Een voorstelling van een dag op de NICU. Het is een dag waarin je voortdurend bezig bent. Waar misschien nog even tijd is om een broodje te eten en waarin je veel geeft. Maar het is o zo mooi werk om zo’n klein mensje er door te slepen met ons hele team. Om op de juiste momenten de juiste besluiten te nemen en er voor ouders te zijn. Met ze mee te kunnen gaan in dit proces en ze te ondersteunen in de rollercoaster waar ze in beland zijn. Moeilijk? Soms. Mooi? Heel vaak!

En Roos? Daar gaat het goed mee. Ze is alweer een tijdje thuis, in de warme armen van haar ouders. Want dat kan nu en in de toekomst weer volop.

Inge is Intensive Care Neonatologie verpleegkundige. Om mensen iets meer van haar werk op de NICU te laten zien heeft ze een social media account op instagram @nicuisala. Je bent welkom om haar daar te volgen.

Wil je meer weten over werken bij Isala, kijk dan op https://isalawerkt.nl/vacature-overzicht.

*NICU: Neonatale Intensive Care Unit, een intensieve zorgafdeling voor de allerkleinsten